Czasy zygmuntowskie nazwano „złotym wiekiem Rzeczypospolitej”, ponieważ za panowania ostatnich Jagiellonów nasz kraj stał się jednym z największych i najpotężniejszych państw ówczesnej Europy. Rzeczpospolita stanowiła wówczas nie tylko potęgę polityczną, ale także militarną i ekonomiczną. Kwitł handel zbożem z państwami Europy Zachodniej, rozwijała się nauka, sztuka oraz architektura. Na przełomie XV i XVI wieku czerpano obficie z wzorców włoskiego Odrodzenia. Przebudowano w stylu renesansowym zamek królewski na Wawelu, a w latach 1517-1533 wybudowano kaplicę Zygmuntowską. Działalność władców naśladowali magnaci, przebudowując swe zamki na wzór architektury renesansowej m.in. w Pieskowej Skale oraz Baranowie Sandomierskim.

Ostatni Jagiellonowie popierali podróże dyplomatów oraz wyjazdy synów szlacheckich na zagraniczne uczelnie. Na królewskim Wawelu przyjmowano włoskich architektów oraz rzeźbiarzy, którzy pracując na zlecenie dworu, magnatów oraz rad miejskich stworzyli dzieła do dzisiaj zachwycające pięknem oraz harmonią. Za sprawą Zygmunta Starego zawisł na Wawelu potężny dzwon, nazwany później na cześć władcy „Zygmuntem”. Do dnia dzisiejszego dźwięk tego dzwonu obwieszcza najważniejsze dla Polski wydarzenia. Przykładami zabytków kultury złotego wieku jest Kaplica Zygmuntowska na Wawelu, Willa Decjusza w Krakowie oraz ratusz w Zamościu.