Barok to kierunek w sztuce zapoczątkowany we Włoszech. Trwał od końca XVI do I połowy XVIII wieku. Termin „barok” pochodzi najprawdopodobniej od portugalskiego słowa „barocco” i oznacza perłę o nieregularnym kształcie.
Barok charakteryzował się wielkim przepychem, bogactwem oraz wystawnością.
W sztuce baroku dominowała tematyka religijna. Kunsztowna forma dzieł, przepych a także bogactwo stosowanych kontrastów barwnych i efektów świetlnych wzbudzały zachwyt odbiorców, miały przyciągnąć wiernych do Kościoła.
W malarstwie przeważały sceny biblijne, mitologiczne, bitewne a także epizody z życia dworu. Popularność zaczęły zdobywać pejzaże, sceny rodzajowe i martwe natury. Stosowano chętnie światłocień, bogatą symbolikę i efektowny iluzjonizm.
Wzorem dla rzeźby barokowej stanowiła rzeźba antyczna. Rzeźba barokowa wyróżniała się swoją siłą ekspresji. Była wykonywana w marmurze, drewnie lub brązie. Często tworzono figury monumentalne a także kompozycje wielopostaciowe. Forma barokowych rzeźb była najczęściej spiralna, co jeszcze bardziej dodawało jej lekkości i dynamizmu.
W architekturze dominowały kopuły, gzymsy, spiralne kolumny a także posągi umieszczane nad wejściem do Kościoła bądź pałacu.
Architektura baroku charakteryzowała się monumentalizmem, dynamizmem oraz bogactwem ornamentów. Służyła sławieniu Kościoła katolickiego. W baroku dużą popularnością cieszyły się także wielkie rezydencje pałacowe wraz z olbrzymimi ogrodami oraz pełne przepychu budowle miejskie.
W Rzeczpospolitej charakterystyczne stały się tzw. portrety trumienne.
