Polityka zagraniczna rządu londyńskiego od 1940 r. do wiosny 1943 r. 

W 1940 r. rząd londyński uchwalił tezy polskiej polityki zagranicznej. Dotyczyły one m.in.:

• Kontynuacji przez Polskę wojny z Niemcami (u boku Wielkiej Brytanii). 
• Polski rząd nie uznawał zaboru Kresów Wschodnich ani aneksji państw bałtyckich przez ZSRR. 
• Polska pozostawała w stanie wojny z Niemcami. 

Sytuacja Polski skomplikowała się po napaści Niemiec na ZSRR (czerwiec 1941 r.). Stalin został wówczas sojusznikiem Brytyjczyków. Winston Churchill zaczął naciskać rząd londyński, by nawiązał stosunki dyplomatyczne z sowieckim przywódcą w celu prowadzenia wspólnej walki z Niemcami. Premier Sikorski wiedział, że porozumienie z ZSRR w zaistniałej sytuacji międzynarodowe jest konieczne. 

30 lipca 1941 r. - zawarto układ Sikorski-Majski. Na mocy porozumienia układy niemiecko-sowieckie z 1939 r. uznano za nieważne (nie uregulowano kwestii granicy wschodniej II RP). Oba państwa nawiązały stosunki dyplomatyczne. Stalin zgodził się na „amnestię” dla polskich obywateli więzionych w łagrach i utworzenie Armii Polskiej w ZSRR, podległej gen. Sikorskiemu. 

Zerwanie polsko-sowieckich stosunków dyplomatycznych nastąpiło w kwietniu 1943 r. (na skutek odkrycia masowych grobów polskich oficerów w Katyniu). Rząd londyński zwrócił się wówczas do Międzynarodowego Czerwonego Krzyża z prośbą o wyjaśnienie sprawy. Stalin wykorzystał to jako pretekst i oskarżył Polaków o współpracę z Niemcami. Zerwanie stosunków dyplomatycznych przez Sowietów było niekorzystne dla polskiego rządu (sojusz ZSRR z USA i Wielką Brytanią).