Wynik walk w Europie w latach 1942-1943

W lutym 1943 r. Niemcy ponieśli klęskę w bitwie pod Stalingradem. 

Bitwa stalingradzka (VIII 1942-II 1943) miała przełomowe znaczenie dla dalszego przebiegu wojny na froncie wschodnim. Zwycięstwo Armii Czerwonej nad niezwyciężonym do tej pory Wehrmachtem dodawało Sowietom siły i zapału do dalszej walki. Bitwa o Stalingrad miała wielkie znaczenie strategiczne i propagandowe zarówno dla Niemców, jak i dla Sowietów. Dla Adolfa Hitlera zdobycie Stalingradu - noszącego imię jego głównego przeciwnika - miało być również symbolem triumfu nad komunizmem. Dlatego Armia Czerwona otrzymała rozkaz: „Ani kroku w tył!”. Żołnierze sowieccy mieli bronić każdego domu oraz każdej ulicy i prędzej zginąć, niż opuścić własne stanowiska bojowe. Walki o Stalingrad rozpoczęły się w sierpniu 1942 r. i należały do najcięższych i najkrwawszych podczas II wojny światowej. Niemieckie wojska pod wodzą gen. Friedricha von Paulusa skapitulowały 2 lutego 1943 r. 

Latem 1943 r. Niemcy ponieśli kolejną klęskę w bitwie pod Kurskiem (największej bitwie pancernej II wojny światowej). Na skutek przegranej, Wehrmacht utracił pół miliona żołnierzy oraz 1500 czołgów.

Pod Kurskiem Niemcy ponieśli klęskę, po której nie byli w stanie się już podnieść. Klęska Wehrmachtu dodała żołnierzom Armii Czerwonej znacznej pewności siebie. Niemcy nie wzbudzali w nich już takiego strachu jak w 1941 i 1942 r.

Wynik walk na Atlantyku w latach 1942-1943

Bitwa o Atlantyk zakończyła się zwycięstwem aliantów. 

Od 1943 r. sprzymierzeni zaczęli wprowadzać udoskonalenia techniczne, m.in. nowy typ radarów, które wykrywały „wilcze stada” z odległości 65 km oraz ulepszone bomby głębinowe. Dzięki temu, ich starty zmalały o ponad połowę. W tym samym czasie (1943 r.) Niemcy stracili ponad 230 okrętów podwodnych (prawie trzy razy więcej niż w 1942 r.). Kriegsmarine (marynarka wojenna III Rzeszy) nie była w stanie odrobić tych strat. I chociaż wojna na Atlantyku toczyła się do końca wojny, to w 1943 r. alianci faktycznie ją wygrali.