Dla pustynnego państwa, Nil był głównym źródłem życia. 

Wzdłuż brzegów rzeki ciągnęły się pola uprawne. Regularne wylewy Nilu nanosiły muł, który zapewniał obfite plony. 

Dodatkowo, Egipcjanie stworzyli system kanałów irygacyjnych, doprowadzających wodę na pola położone dalej od brzegów Nilu oraz odprowadzające jej nadmiar podczas wylewów. Żniwa odbywały się w marcu i kwietniu. Mieszkańcy Egiptu uprawiali głównie jęczmień, pszenicę, proso, orkisz, oliwki i figi. 

Z rosnącej nad rzeką trzciny, zwanej papirusem wytwarzali materiał piśmienniczy, meble i rozmaite artykuły codziennego użytku. 

Nil był również głównym szlakiem komunikacyjnym. Pływające po nim statki i łodzie przewoziły pasażerów oraz towary wzdłuż całego państwa egipskiego. 

Dzięki regularnym wylewom rzeka miała olbrzymie znaczenie dla mieszkańców Egiptu i dlatego kraj ten nazwano „darem Nilu”.