Początki organizacji Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie

Kiedy jeszcze toczyła się wojna obronna w Polsce (wrzesień - październik 1939 r.), we Francji podpisano umowę o utworzeniu polskiej dywizji (9 września 1939 r.). Aktywna działalność rządu na emigracji doprowadziła do tego, że polskie formacje wojskowe osiągnęły szybko prawie 85 tys. żołnierzy i oficerów. Po agresji Niemiec w 1940 r. na państwa zachodniej Europy, zostały one włączone do działań wojennych. 

Po klęsce Francji ocalałe wojska ewakuowano do Wielkiej Brytanii, gdzie trzynaście polskich dywizjonów lotniczych wyróżniło się w walkach podczas bitwy powietrznej o Anglię. Dywizjony 302 i 303 zestrzeliły 203 samoloty niemieckie. Polska marynarka wojenna walczyła z Kriegsmarine i brała udział w konwojach na wszystkich morzach świata. Polskie Siły Zbrojne na terenie Wielkiej Brytanii liczyły w połowie 1941 r. prawie 35 tys. żołnierzy. 

Umowa Sikorski - Majski z 1941 r. umożliwiła tworzenie polskich formacji wojskowych na terenie Związku Sowieckiego. Gen. Władysław Anders sformował Armię Polską w ZSRS liczącą 96 tys. żołnierzy i 30 tys. rezerwy. W 1942 r. została ona ewakuowana do Iranu, a następnie do Iraku. Po połączeniu z Brygadą Karpacką utworzono tam w 1942 r. Armię Polską na Bliskim Wschodzie w sile czterech dywizji dowodzoną przez gen. Andersa. W 1943 r. przeformowano ją w II Korpus Polskich Sił Zbrojnych, który pod dowództwem gen. Andersa wziął udział w kampanii włoskiej i odznaczył się w walkach pod Monte Cassino (1944 r.), Ankoną (1944 r.) i Bolonią (1945 r.).