Przemiany demograficzne z początku epoki nowożytnej

• W XVI i I połowie XVII w. nastąpił w Europie bardzo duży przyrost naturalny. Co roku na kontynencie europejskim przybywało 0,8-1% ludności, głównie w jego zachodniej części. 
• Przyczyny rozwoju demograficznego:
  • wzrost produkcji żywności, zmniejszenie zagrożenia głodem;
  • poprawa transportu produktów spożywczych - sprawnie dostarczano żywność tam, gdzie ludzie potrzebowali jej najbardziej;
  • poprawa warunków higienicznych i mieszkalnych;
• Nie zmieniła się natomiast średnia długość życia, którą szacuje się na 20 - 25 lat. Nadal ogromna była śmiertelność niemowląt i nieco starszych dzieci. Co piąte dziecko nie dożywało pierwszych urodzin, a co drugie - pełnoletności. Mieszkańcom Europy zagrażały epidemie śmiertelnych chorób zakaźnych (m.in. dżumy, ospy, cholery) oraz panujący wciąż głód, wywołany klęskami nieurodzaju oraz wojnami. 
• W XVI - wiecznej Europie częste stały się migracje wielu grup ludności. Część Europejczyków usiłowała znaleźć lepsze warunki życia na słabo zaludnionych dotąd regionach, np. Polacy osiedlali się na Ukrainie i Podolu. Inni mieszkańcy Europy musieli uciekać przed prześladowaniami politycznymi lub religijnymi. Ponadto część Europejczyków w celu poprawy swojego bytu zdecydowała się na wyjazd do kolonii.