Lud i żołnierze pragnęli walki o niepodległą Polskę, ponieważ nie chcieli żyć w zniewoleniu. Pragnęli wolności, zrzucenia kajdan obcego panowania. Sprzeciwiali się łamaniu konstytucji Królestwa Polskiego przez rosyjskie władze. Chcieli powetowania krzywd wyrządzonych przez wielkiego księcia Konstantego (samobójstwa w armii). 

Ludzi zamożni i wyżsi oficerowie uważali taką walkę za pozbawioną szans, ponieważ dostrzegali miażdżącą przewagę wroga. Obawiali się represji po stłumieniu powstania. Nie chcieli wesprzeć powstańców. Uważali, że trzeba utargować ustępstwa, a następnie szybko zakończyć zryw. Ponadto część elit polskich pokładała nadzieję, że poprzez postawę lojalistyczną wobec cara uzyskają pełną autonomię.