Sytuacja gospodarcza Polski w latach 1926-1935.

• W latach: 1926-1929 w Polsce trwało ożywienie gospodarcze będące skutkiem reform gabinetu Władysława Grabskiego oraz sprzyjającą koniunkturą na świecie. W tym czasie produkcja przemysłowa II RP wzrosła o 41%. Nastąpił również spadek bezrobocia - z przeszło 300 tysięcy do 90 tysięcy. 
• Ożywienie gospodarcze trwało do jesieni 1929 r. (wielki kryzys na świecie). 
• Na skutek wielkiego kryzysu - ceny artykułów rolnych spadły o 50-70%. Spowodowało to gwałtowne zubożenie chłopów. W efekcie, w wielu wiejskich domach zaczęło brakować mięsa, masła, a nawet chleba. Pojawił się głód. W najbiedniejszych regionach kraju jedynymi produktami, które nabywali najubożsi były zapałki i sól.
• Produkcja przemysłowa zaczęła spadać - w ciągu pierwszych 3 lat kryzysu aż o 40% (chłopów po prostu nie było stać na zakup maszyn i narzędzi potrzebnych do uprawy roli), gwałtownie wzrosło bezrobocie. Szacuje się, że w 1933 r. bez pracy pozostawało 940 tys. osób.   
• Uruchomił się mechanizm załamania gospodarczego, znany z innych krajów dotkniętych kryzysem. Przy czym w Polsce załamanie to było głębsze niż w krajach zachodnich (z wyjątkiem Niemiec). 
• Dopiero w 1933 r. zaobserwowano nieznaczną poprawę sytuacji. 
• Poprawa koniunktury gospodarczej na świecie spowodowała, że gospodarka polska zaczęła powoli wychodzić z kryzysu (od 1935 r.)