Reforma rolna należała do najpilniejszych zadań państwa, ponieważ jej dalsze odraczanie - groziło głodem wśród tysięcy chłopów. Niewielkie, rozdrobione gospodarstwa rolne nie były w stanie ich wyżywić.

Szacuje się, że po I wojnie światowej ok. 65% mieszkańców Polski utrzymywało się z rolnictwa. 

Poza Wielkopolską i Pomorzem (dawnym zaborem pruskim) rolnicy uprawiali ziemię przestarzałymi metodami. Wiele gospodarstw było karłowatych - 29% nie przekraczało 2 hektarów. Rozległe majątki o powierzchni powyżej 100 hektarów - były własnością zaledwie 19 tys. ziemian.