Rycerze byli średniowiecznymi wojownikami, którzy na wezwanie władcy stawali do walki. Za wierną służbę otrzymywali majątki ziemskie. Najzamożniejsi rycerze mieszkali w zamkach, które w czasie najazdów nieprzyjacielskich wojsk pełniły funkcję obronną. Wzorem średniowiecznego rycerza był pobożny, waleczny, odważny i uczciwy wojownik, który szanował kobiety i stawał w obronie słabszych. Jego największą powinnością była obrona Ojczyzny oraz wiary chrześcijańskiej. W wolnym czasie, rycerze chętnie uczestniczyli w turniejach i polowaniach. Ćwiczyli się we władaniu bronią. 

W średniowieczu rycerz pełnił rolę obrońcy, a tym samym pełnił w społeczeństwie funkcje obronne i w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa.