Powstańcy styczniowi musieli prowadzić przeciwko Rosjanom walki partyzanckie, ponieważ regularna wojna szybko zakończyłaby się ich klęską. 

Powstańcy styczniowi byli zbyt słabo uzbrojeni - jeden karabin przypadał średnio na dziesięciu ludzi. Braki w wyposażeniu były ich największą bolączką. 

Podstawowym uzbrojeniem powstańców były kosy osadzone na sztorc. Powstańcy tworzyli lotne oddziały. Ich liczebność rzadko przekraczała kilka tysięcy żołnierzy, dlatego też często korzystali ze wsparcia miejscowej ludności, która dostarczała im pożywienia i udzielała schronienia.

Najchętniej stosowaną metodą walki powstańców styczniowych była tzw. „zasadzka”.