Grupy społeczne końca XIX w.:

• Burżuazja - to grupa społeczna pochodzenia mieszczańskiego, której powstanie związane było z intensywnym rozwojem rzemiosła i handlu oraz manufaktur i systemu nakładczego, z czasem będąca głównym właścicielem fabryk. Pełny rozwój burżuazji związany był z rewolucją przemysłową w Anglii i w późniejszym okresie we Francji. Ludzie należący do burżuazji oprócz posiadania kapitałów i odpowiedniej pozycji społecznej, wyróżniali się także swoistym, charakterystycznym dla swojej warstwy stylem życia. Przedstawiciele tzw. socjalizmu utopijengo i naukowego - burżuazją - określali kapitalistów - właścicieli kapitału. Kształtowanie się burżuazji w Polsce datuje się na koniec XVIII w.
• Robotnicy - to pracownicy najemni, przede wszystkim fizyczni, żyjący ze sprzedaży swej siły roboczej za płacę roboczą i pełniący w procesie produkcji funkcje wykonawcze. Wraz z powstaniem fabryk w krajch przemysłowych robotnicy emigrowali do wielkich miast w poszukiwaniu pracy. W okresie rewolucji przemysłowej znajdowali zatrudnienie w fabrykach oraz kopalniach. Pracowali czternaście na nawet szesnaście godzin na dobę. Warunki bytowe robotników często były bardzo trudne, brakowało im również opieki medycznej. Niejednokrotnie do pracy w fabrykach i kopalniach zatrudniano również dzieci. Tych, którzy nie mogli pracować z powodu choroby natychmiast zwalniano, a na ich miejsce przyjmowano nowych robotników przybywających ze wsi. Trudna sytuacja robotników w zakładach przemysłowych sprawiła, że zaczęli oni tworzyć organizacje, wspólnie walczące o ich prawa. W celu wymuszenia ustępstw na właścicielach zakładów, przerywali pracę i organizowali strajki. Z czasem robotnicy zaczęli tworzyć związki zawodowe. Pod koniec XIX wieku sytuacja materialna rodzin robotniczych uległa poprawie.