Warunki pracy robotników w I połowie XIX wieku

Życie oraz warunki pracy XIX - wiecznych robotników były fatalne. Fabryki mieściły się zwykle w źle oświetlonych, nieogrzewanych i niewietrzonych halach. Budowano je jak najmniejszym kosztem. Maszyny stały ciasno stoczone i były niezabezpieczone, dlatego często dochodziło do wypadków. Robotnik, któremu maszyna zmiażdżyła rękę był natychmiast wyrzucany z pracy, nie otrzymywał odszkodowania, ani renty inwalidzkiej. W fabrykach brakowało świeżego powietrza, wewnątrz panował zaduch i unosił się kurz. Do ciężkiej pracy wykorzystywano również kobiety i dzieci, którym za wykonaną pracę płacono znacznie mniej niż mężczyznom.

Robotnicy żyli w nędzy. Całe rodziny gnieździły się najczęściej w jednej izbie, tak aby płacić jak najmniejszy czynsz. Mieszkania były ciemne i ciasne, panowała w nich wilgoć. Brakowało kuchni oraz łazienek. Najubożsi zamieszkiwali poddasze oraz suteryny. Czynsz pochłaniał jedną czwartą zarobków rodziny. Za dzień pracy w fabryce można było kupić jedynie dwa bochenki chleba. Złe odżywianie, przepracowanie oraz brak odpowiedniej opieki medycznej powodowały, że robotnicy często zapadali na zdrowiu, a zapalenia płuc oraz choroby układu pokarmowego prowadziły do śmierci.