Wywodząca się ze stanu rycerskiego szlachta, zaczęła wymuszać na władcach przywileje już w połowie XIV wieku. Królowie przyznawali szlachcie nowe prawa, zwłaszcza w momentach, gdy sami potrzebowali ich wsparcia w celu realizacji osobistych zamierzeń politycznych. W konsekwencji, panowie bracia zapewnili sobie nietykalność majątkową i osobistą oraz utrudnili przejście z niższego stanu do szlacheckiego. Ponadto ograniczyli zbiegostwo chłopów ze wsi i zakazali mieszczanom nabywania ziemi.