Gród w Gnieźnie wzniesiono w latach 940 - 941 na wzniesieniu zwanym Górą Lecha, otoczonym wodami jeziora. Dzięki dogodnemu położeniu, gród posiadał doskonałą ochronę przed najazdami obcych plemion. Do grodu prowadziły bramy wjazdowe, a cała fortyfikacja wzmocniona była wałami obronnymi z palisadą. W grodzie znajdowała się siedziba księcia oraz kościół - pierwsza katedra gnieźnieńska. Sanktuarium pełniło również funkcje obronne. Na podgrodziu, w chatach pokrytych słomą mieszkali wojowie księcia, chłopi i rzemieślnicy. Rzemieślnicy wytwarzali naczynia, broń oraz ozdoby. Kupcy sprzedawali swoje wyroby podczas odbywających się na podgrodziu targów. Chłopi uprawiali ziemię i zajmowali się hodowlą zwierząt. Wojowie strzegli bezpieczeństwa grodu, wraz z księciem objeżdżali państwo, ćwiczyli zapasy oraz strzelanie z łuku.