Historia

Wytłumacz, dlaczego eksterminacja dotknęła 4.6 gwiazdek na podstawie 10 opinii
  1. Liceum
  2. 1 Klasa
  3. Historia

Eksterminacja dotknęła najpierw polskie elity polityczne i intelektualne, ponieważ okupanci dążyli do złamania ducha walki wśród Polaków. Likwidacja polskiej inteligencji miała umożliwić hitlerowcom całkowite zdominowanie kraju i uczynienie z niego robotniczego zaplecza III Rzeszy. Adolf Hitler zaznaczał: "Tylko naród, którego warstwy kierownicze zostaną zniszczone da się zepchnąć do roli niewolników". Od pierwszych dni II wojny światowej na zajętych terenach, Niemcy konsekwentnie realizowali akcję o kryptonimie "Intelligenzaktion" (Inteligencja).

"Polska warstwa przywódcza" była uważana przez Niemców za szczególnie groźną dla stabilności okupacyjnych rządów w Generalnym Gubernatorstwie. Przedstawicieli polskiej inteligencji: prawników, lekarzy, nauczycieli, księży, dziennikarzy, sportowców oraz wojskowych więziono, brutalnie przesłuchiwano, a następnie wywożono w odludne miejsca i rozstrzliwano. Masowe egzekucje odbywały się m.in. w Palmirach pod Warszawą, gdzie zginęło ok. 2 tys. osób, wśród nich m.in. marszałek sejmu Maciej Rataj oraz mistrz olimpijski Janusz Kusociński. 

Szacuje się, że od września 1939 r. do wiosny 1940 r. Niemcy zamordowali co najmniej 100 tys. polskich obywateli. Spośród nich blisko połowa została natychmiast eksterminowana, reszta zaś trafiła do obozów koncentracyjnych, gdzie ich szanse na przeżycie były bliskie zeru. 

Najgłośniejszą akcją przeprowadzoną w ramach "Intelligenzaktion" była operacja Sonderaktion Krakau, przeprowadzona 6 listopada 1939 r. W jej trakcie aresztowano i wywieziono do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen ponad 180 profesorów krakowskich uczelni wyższych. 

Do dnia dzisiejszego wiele kontrowersji wzbudza wpółpraca sowiecko - niemiecka dotycząca eksterminacji polskiej inteligencji. Często zwraca się uwagę na zbieżność Akcji AB z mordem oficerów w Katyniu. Niestety, osoby odpowiedzialne za ludobójstwo nigdy nie spotkała kara. Tylko nieliczni sprawcy zostali osądzeni, większość realnych wykonawców zbrodni przeżyła wojnę i nigdy nie poniosła odpowiedzialności za swoje czyny.

 

 

DYSKUSJA
Informacje
Poznać przeszłość. Wiek XX. Zakres podstawowy.
Autorzy: Stanisław Roszak, Jarosław Kłaczkow
Wydawnictwo: Nowa Era
Rok wydania:
Autor rozwiązania
user profile image

Nauczyciel

Masz wątpliwości co do rozwiązania?

Wiedza
System rzymski

System rzymski jest systemem zapisywania liczb, który w przeciwieństwie do zapisu pozycyjnego, pozwala zapisać liczby przy pomocy znaków o zawsze ustalonej wartości.

Wyróżniamy cyfry podstawowe:

  • I = 1
  • X = 10
  • C = 100
  • M = 1000

oraz cyfry pomocnicze:

  • V = 5
  • L = 50
  • D = 500

Korzystając z systemu rzymskiego liczbę naturalną przedstawiamy jako ciąg powyższych cyfr uporządkowanych od wartości największej do najmniejszej, a wartość liczby jest równa sumie wartości poszczególnych cyfr.

Przykłady:

  • XV → 10+5=15
  • XXXII → 10+10+10+1+1=32
  • CXXVII → 100+10+10+5+1+1=127
  • MDLVII → 1000+500+50+5+1+1=1557

W celu uproszczenia wielu zapisów dopuszcza się umieszczenie cyfry podstawowej o mniejszej wartości przed cyfrą o większej wartości. W takim jednak przypadku wartość mniejszej cyfry uważamy za ujemną.

Przykłady:

  • IX → -1+10=10-1=9
  • CD → -100+500=500-100=400
  • XLII → -10+50+1+1=50-10+2=42
  • CML → -100+1000+50=1000-100+50=950

Ważne jest, że w systemie rzymskim możemy zapisać maksymalnie 3 takie same cyfry podstawowe (czyli I, X, C, M) obok siebie. Cyfry pomocnicze (czyli V, L, D) nie mogą występować obok siebie.

Przykład:

  • XXXII → 10+10+10+1+1=32

  Ciekawostka

System rzymski pochodzi od wysoko rozwiniętej cywilizacji Etrusków (ok. 500 r. p.n.e.). Początkowo zapisywano liczby za pomocą pionowych kresek I,II,III,IIII,IIIII,... .

Rzymianie przejęli cyfry od Etrusków i poddali je pewnym modyfikacjom oraz udoskonaleniom, co dało początki dzisiaj znanemu systemowi rzymskiemu.

Cyfr rzymskich używano na terenie imperium aż do jego upadku w V w. n.e. W średniowieczu stały się standardowym systemem liczbowym całej łacińskiej Europy, jednak pod koniec tej epoki coraz częściej używano już cyfr arabskich, prostszych i wygodniejszych do obliczeń oraz zapisywania dużych liczb. System rzymski stopniowo wychodził z codziennego użycia, chociaż do dziś jest powszechnie znany w Europie i stosowany do wielu celów.

Oś liczbowa

Oś liczbowa to prosta, na której każdemu punktowi jest przypisana dana wartość liczbowa, zwana jego współrzędną.

Przykład:

osie liczbowe

Odcinek jednostkowy na tej osi to część prostej między -1 i 0.

Po prawej stronie od 0 znajduje się zbiór liczb nieujemnych, a po lewej zbiór liczb niedodatnich. Grot strzałki wskazuje, że w prawą stronę rosną wartości współrzędnych. Oznacza to, że wśród wybranych dwóch współrzędnych większą wartość ma ta, która leży po prawej stronie (względem drugiej współrzędnej).

Zobacz także
Udostępnij zadanie