Historia

Autorzy:Stanisław Roszak, Jarosław Kłaczkow

Wydawnictwo:Nowa Era

Rok wydania:2014

Scharakteryzuj polską politykę zagraniczną w okresie 4.63 gwiazdek na podstawie 8 opinii
  1. Liceum
  2. 1 Klasa
  3. Historia

Scharakteryzuj polską politykę zagraniczną w okresie

1
 Zadanie

2
 Zadanie
4
 Zadanie

Polska polityka zagraniczna w okresie dwudziestolecia międzywojennego.

Polityka zagraniczna Polski została w pierwszym okresie jej istnienia zdominowana przez problem granic odradzajacego się państwa. Oparcie się na zwycięskich mocarstwach nie przyniosło satysfakcjonyjących rozstrzygnięć w tym zakresie. Obawa przed nadmiernym osłabieniem Niemiec spowodowała, że traktat wersalski nie spełnił oczekiwań terytorialnych polskiej dyplomacji. Podobnie było z polską granicą na wschodzie, której linia w propozycjach wielkich mocarstw była zdecydowanie niekorzystna. W toku działań wojennych zostały rozwiązane spory terytorialne z Niemcami (Górny Śląsk), Litwą (Wileńszczyzna) oraz Rosją Radziecką (zawarcie pokoju ryskiego). Wywołały jednak niekorzystny wpływ na dalsze kontakty z tymi sąsiadami. W konsekwencji - dobre stosunki w dwudzistoleciu międzywojennym łączyły Polskę tylko z dwoma sąsiadami - Rumunią i Łotwą. 

Jedynym gwarantem międzynarodowej pozycji Polski stała się Francja. W tej sytuacji polska polityka zagraniczna została nakierowana na zbliżenie z Francją. Profrancuska polityka przyniosła szybki efekt w postaci polsko - francuskiego układu politycznego i tajnej konwencji wojskowej podpisanych 19 lutego 1921 r. w Paryżu. Przewidywały one udzielenie wzajemnej pomocy w przypadku agresji Niemiec na którąkolwiek ze stron układu i francuską pomoc militarną oraz materialną w momencie agresji Rosji na Polskę. Dodatkowym zabezpieczeniem stał się układ polityczny i wojskowy z Rumunią zawarty 3 marca 1921 r. Przewidywał on wzajemną pomoc w przypadku rosyjskiej agresji na jedną ze stron układu.

Piłsudski dążył również do relalizacji politycznej idei "Międzymorza", którą przedstawił jeszcze przed I wojną światową. Polegała ona na utworzeniu, pod kierownictwem Polski obronnego bloku militarnego łączącego państwa leżące między Morzem Bałtyckim i Morzem Czarnym. Ta koncepcja nie została zrealizowana, ale jej zasadniczy cel pojawiał się w propozycjach sojuszu skierowanych do "Małej Ententy" (Czechosłowacja, Rumunia, Jugosławia) i państwa nadbałtyckich (Finlandia, Estonia, Łotwa).

Po przewrocie majowym podstawą polskiej polityki nadal pozostawał sojusz z Francją. Jednak realna ocena jego wartości spowodowała wzrost aktywności polskiej dyplomacji na arenie międzynarodowej i szukanie nowych gwarancji bezpieczeństwa Polski, m.in. przez próbę sojuszu z Wielką Brytanią. Piłsudski wiedział, że nie wolno pozwolić na porozumienie między Niemcami i Związkiem Sowieckim przeciwko Polsce. Uważał, że II Rp powinna zachować równowagę w stosunkach z tymi państwami. Przestrzegano zasady "równej odległości" pomiędzy Berlinem a Moskwą. Powstała wówczas nowa koncepcja polskiej polityki zagranicznej, nazwana "polityką równowagi". Realizowali ją oddani Piłsudskiemu ministrowie spraw zagranicznych - August Zaleski i Józef Beck. 

Paryski pakt Brianda - Kelloga podpisany w 1928 r. i uzupełniający go tzw. Protokół Litwinowa - umożliwiły podjęcie rokowań ze Związkiem Sowieckim. Zakończyły się one podpisaniem 25 lipca 1932 r. polsko - sowieckiego układu o nieagresji, który zobowiazywał obie strony do neutralności w przypadku agresji państw trzecich. Sukces dyplomacji polskiej wzmacniał jej pozycję w rokowanich z Niemcami podjętych zgodnie z zasadami polityki równowagi. 26 stycznia 1934 r. podpisano na 10 lat polsko - niemiecką deklarację o niestosowaniu przemocy we wzajemnych stosunkach. Uzupełniały ją: porozumienie prasowe o wyrzeczenie się agresywnej propagandy i układ o zakończeniu wojny celnej. 5 maja 1934 r. polsko - sowiecki pakt o nieagresji został przedłużony o dalsze 10 lat, a w protokole dodatkowym ZSRR uznał granicę wschodnią Polski. Po śmierci Józefa Piłsudskiego w 1935 r. jego linia polityczna była kontynuowana przez ministra spraw zagranicznych - Józefa Becka.