Historia

Scharakteryzuj polską politykę zagraniczną w okresie 4.63 gwiazdek na podstawie 8 opinii
  1. Liceum
  2. 1 Klasa
  3. Historia

Scharakteryzuj polską politykę zagraniczną w okresie

1
 Zadanie

2
 Zadanie
4
 Zadanie

Polska polityka zagraniczna w okresie dwudziestolecia międzywojennego.

Polityka zagraniczna Polski została w pierwszym okresie jej istnienia zdominowana przez problem granic odradzajacego się państwa. Oparcie się na zwycięskich mocarstwach nie przyniosło satysfakcjonyjących rozstrzygnięć w tym zakresie. Obawa przed nadmiernym osłabieniem Niemiec spowodowała, że traktat wersalski nie spełnił oczekiwań terytorialnych polskiej dyplomacji. Podobnie było z polską granicą na wschodzie, której linia w propozycjach wielkich mocarstw była zdecydowanie niekorzystna. W toku działań wojennych zostały rozwiązane spory terytorialne z Niemcami (Górny Śląsk), Litwą (Wileńszczyzna) oraz Rosją Radziecką (zawarcie pokoju ryskiego). Wywołały jednak niekorzystny wpływ na dalsze kontakty z tymi sąsiadami. W konsekwencji - dobre stosunki w dwudzistoleciu międzywojennym łączyły Polskę tylko z dwoma sąsiadami - Rumunią i Łotwą. 

Jedynym gwarantem międzynarodowej pozycji Polski stała się Francja. W tej sytuacji polska polityka zagraniczna została nakierowana na zbliżenie z Francją. Profrancuska polityka przyniosła szybki efekt w postaci polsko - francuskiego układu politycznego i tajnej konwencji wojskowej podpisanych 19 lutego 1921 r. w Paryżu. Przewidywały one udzielenie wzajemnej pomocy w przypadku agresji Niemiec na którąkolwiek ze stron układu i francuską pomoc militarną oraz materialną w momencie agresji Rosji na Polskę. Dodatkowym zabezpieczeniem stał się układ polityczny i wojskowy z Rumunią zawarty 3 marca 1921 r. Przewidywał on wzajemną pomoc w przypadku rosyjskiej agresji na jedną ze stron układu.

Piłsudski dążył również do relalizacji politycznej idei "Międzymorza", którą przedstawił jeszcze przed I wojną światową. Polegała ona na utworzeniu, pod kierownictwem Polski obronnego bloku militarnego łączącego państwa leżące między Morzem Bałtyckim i Morzem Czarnym. Ta koncepcja nie została zrealizowana, ale jej zasadniczy cel pojawiał się w propozycjach sojuszu skierowanych do "Małej Ententy" (Czechosłowacja, Rumunia, Jugosławia) i państwa nadbałtyckich (Finlandia, Estonia, Łotwa).

Po przewrocie majowym podstawą polskiej polityki nadal pozostawał sojusz z Francją. Jednak realna ocena jego wartości spowodowała wzrost aktywności polskiej dyplomacji na arenie międzynarodowej i szukanie nowych gwarancji bezpieczeństwa Polski, m.in. przez próbę sojuszu z Wielką Brytanią. Piłsudski wiedział, że nie wolno pozwolić na porozumienie między Niemcami i Związkiem Sowieckim przeciwko Polsce. Uważał, że II Rp powinna zachować równowagę w stosunkach z tymi państwami. Przestrzegano zasady "równej odległości" pomiędzy Berlinem a Moskwą. Powstała wówczas nowa koncepcja polskiej polityki zagranicznej, nazwana "polityką równowagi". Realizowali ją oddani Piłsudskiemu ministrowie spraw zagranicznych - August Zaleski i Józef Beck. 

Paryski pakt Brianda - Kelloga podpisany w 1928 r. i uzupełniający go tzw. Protokół Litwinowa - umożliwiły podjęcie rokowań ze Związkiem Sowieckim. Zakończyły się one podpisaniem 25 lipca 1932 r. polsko - sowieckiego układu o nieagresji, który zobowiazywał obie strony do neutralności w przypadku agresji państw trzecich. Sukces dyplomacji polskiej wzmacniał jej pozycję w rokowanich z Niemcami podjętych zgodnie z zasadami polityki równowagi. 26 stycznia 1934 r. podpisano na 10 lat polsko - niemiecką deklarację o niestosowaniu przemocy we wzajemnych stosunkach. Uzupełniały ją: porozumienie prasowe o wyrzeczenie się agresywnej propagandy i układ o zakończeniu wojny celnej. 5 maja 1934 r. polsko - sowiecki pakt o nieagresji został przedłużony o dalsze 10 lat, a w protokole dodatkowym ZSRR uznał granicę wschodnią Polski. Po śmierci Józefa Piłsudskiego w 1935 r. jego linia polityczna była kontynuowana przez ministra spraw zagranicznych - Józefa Becka.

 

 

DYSKUSJA
user avatar
Agata

12 maja 2018
Dzięki!!!!
user avatar
Gość

20 grudnia 2017
Dziękuję!!!!
klasa:
Informacje
Autorzy: Stanisław Roszak, Jarosław Kłaczkow
Wydawnictwo: Nowa Era
Rok wydania:
ISBN: 9788326708565
Autor rozwiązania
user profile

Paulina

56389

Nauczyciel

Wiedza
Dodawanie pisemne

Krok po kroku jak wykonywać dodawanie pisemne:

  1. Składniki zapisujemy jeden pod drugim tak, by cyfry jedności tworzyły jedną kolumnę, cyfry dziesiątek – drugą, cyfry setek – trzecią, itd. (czyli cyfry liczb wyrównujemy do prawej strony), a następnie oddzielamy je poziomą kreską.

    dodawanie1
     
  2. Dodawanie prowadzimy od strony prawej do lewej. Najpierw dodajemy jedności, czyli ostatnie cyfry w dodawanych liczbach – w naszym przykładzie będzie to 9 i 3. Jeżeli uzyskana suma jest większa od 9, to w kolumnie jedności pod kreską piszemy cyfrę jedności tej sumy, a pozostałą cyfrę sumy przenosimy do kolumny dziesiątek.
    W naszym przykładzie mamy $$9 + 3 = 12$$, czyli w kolumnie jedności piszemy 2, a 1 przenosimy do kolumny dziesiątek.

    dodawanie2
     
  3. Następnie dodajemy dziesiątki naszych liczb wraz z cyfrą przeniesioną i postępujemy jak poprzednio, czyli jeśli uzyskana suma jest większa od 9, to w kolumnie dziesiątek piszemy cyfrę jedności tej sumy, a pozostałą cyfrę sumy przenosimy do kolumny setek.
    W naszym przykładzie otrzymamy: $$1 + 5 + 6 = 12$$, czyli w kolumnie dziesiątek piszemy 2, a 1 przenosimy do kolumny setek.

    dodawanie3
     
  4. Dodajemy cyfry setek wraz z cyfrą przeniesioną i wynik zapisujemy pod kreską.
    W naszym przykładzie mamy: $$1+2+1=4$$ i wynik ten wpisujemy pod cyframi setek.

    dodawanie4
     
  5. W rezultacie opisanego postępowania otrzymujemy wynik dodawania pisemnego.
    W naszym przykładzie sumą liczb 259 i 163 jest liczba 422.

Pozycyjny system dziesiątkowy

System liczenia, którego używamy jest pozycyjny i dziesiątkowy. Wyjaśnijmy co to oznacza:

  • pozycyjny, ponieważ liczbę przedstawia się jako ciąg cyfr, a wartość poszczególnych cyfr zależy od miejsca (pozycji), jakie zajmuje ta cyfra,
  • dziesiątkowy, ponieważ liczby zapisujemy za pomocą dziesięciu znaków, zwanych cyframi: 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9.

Przykład (wyjaśniający pojęcie pozycyjnego systemu dziesiątkowego):

img01
 

Każda z cyfr użyta w powyższej liczbie tworzy określoną wartość, która jest uzależniona od miejsca (pozycji), jaką zajmuje ta cyfra w zapisie utworzonej liczby.

Jeśli użyjemy dokładnie tych samych cyfr, z których zbudowana jest powyższa liczba, ale użyjemy ich w innej kolejności to otrzymamy całkiem inną liczbę (np. 935287, 728395).

Przestawienie kolejności cyfr zmienia wartość liczby, dlatego nasz system liczenia jest pozycyjny (ponieważ miejsce cyfry w zapisie liczby nadaje wartość tej liczbie), natomiast używanie dziesięciu cyfr do zapisu liczby powoduje, że nazywamy go dziesiątkowym systemem.
 

Liczbę z powyższego przykładu możemy zapisać też w następujący sposób:
$$3•1+9•10+5•100+7•1000+8•10000+2•100000= 287 593$$
 

Przykład (czytanie zapisanych liczb w pozycyjnym systemie dziesiątkowym):
  • 22 500 - czytamy: dwadzieścia dwa i pół tysiąca lub dwadzieścia dwa tysiące pięćset,
  • 1 675 241 - czytamy: milion sześćset siedemdziesiąt pięć tysięcy dwieście czterdzieści jeden.

  Ciekawostka

Pozycyjny system dziesiątkowy pochodzi prawdopodobnie z Indii (znany jest napis z 683 roku zawierający zapis liczby w systemie pozycyjnym z użyciem zera). Za pośrednictwem Arabów system ten oraz zero dotarły do Europy (stąd nazwa cyfry arabskie) i obecnie jest powszechnie używanym systemem liczbowym.

Zobacz także
Ostatnie 7 dni na Odrabiamy w liczbach...
ROZWIĄZALIŚMY0ZADAŃ
zadania
wiadomości
ODPOWIEDZIELIŚMY NA0WIADOMOŚCI
NAPISALIŚCIE0KOMENTARZY
komentarze
... i0razy podziękowaliście
Autorom