Historia

Poznać przeszłość. Wiek XX. Zakres podstawowy. (Podręcznik, Nowa Era)

Scharakteryzuj polską politykę zagraniczną w okresie 4.63 gwiazdek na podstawie 8 opinii
  1. Liceum
  2. 1 Klasa
  3. Historia

Scharakteryzuj polską politykę zagraniczną w okresie

1
 Zadanie

2
 Zadanie
4
 Zadanie

Polska polityka zagraniczna w okresie dwudziestolecia międzywojennego.

Polityka zagraniczna Polski została w pierwszym okresie jej istnienia zdominowana przez problem granic odradzajacego się państwa. Oparcie się na zwycięskich mocarstwach nie przyniosło satysfakcjonyjących rozstrzygnięć w tym zakresie. Obawa przed nadmiernym osłabieniem Niemiec spowodowała, że traktat wersalski nie spełnił oczekiwań terytorialnych polskiej dyplomacji. Podobnie było z polską granicą na wschodzie, której linia w propozycjach wielkich mocarstw była zdecydowanie niekorzystna. W toku działań wojennych zostały rozwiązane spory terytorialne z Niemcami (Górny Śląsk), Litwą (Wileńszczyzna) oraz Rosją Radziecką (zawarcie pokoju ryskiego). Wywołały jednak niekorzystny wpływ na dalsze kontakty z tymi sąsiadami. W konsekwencji - dobre stosunki w dwudzistoleciu międzywojennym łączyły Polskę tylko z dwoma sąsiadami - Rumunią i Łotwą. 

Jedynym gwarantem międzynarodowej pozycji Polski stała się Francja. W tej sytuacji polska polityka zagraniczna została nakierowana na zbliżenie z Francją. Profrancuska polityka przyniosła szybki efekt w postaci polsko - francuskiego układu politycznego i tajnej konwencji wojskowej podpisanych 19 lutego 1921 r. w Paryżu. Przewidywały one udzielenie wzajemnej pomocy w przypadku agresji Niemiec na którąkolwiek ze stron układu i francuską pomoc militarną oraz materialną w momencie agresji Rosji na Polskę. Dodatkowym zabezpieczeniem stał się układ polityczny i wojskowy z Rumunią zawarty 3 marca 1921 r. Przewidywał on wzajemną pomoc w przypadku rosyjskiej agresji na jedną ze stron układu.

Piłsudski dążył również do relalizacji politycznej idei "Międzymorza", którą przedstawił jeszcze przed I wojną światową. Polegała ona na utworzeniu, pod kierownictwem Polski obronnego bloku militarnego łączącego państwa leżące między Morzem Bałtyckim i Morzem Czarnym. Ta koncepcja nie została zrealizowana, ale jej zasadniczy cel pojawiał się w propozycjach sojuszu skierowanych do "Małej Ententy" (Czechosłowacja, Rumunia, Jugosławia) i państwa nadbałtyckich (Finlandia, Estonia, Łotwa).

Po przewrocie majowym podstawą polskiej polityki nadal pozostawał sojusz z Francją. Jednak realna ocena jego wartości spowodowała wzrost aktywności polskiej dyplomacji na arenie międzynarodowej i szukanie nowych gwarancji bezpieczeństwa Polski, m.in. przez próbę sojuszu z Wielką Brytanią. Piłsudski wiedział, że nie wolno pozwolić na porozumienie między Niemcami i Związkiem Sowieckim przeciwko Polsce. Uważał, że II Rp powinna zachować równowagę w stosunkach z tymi państwami. Przestrzegano zasady "równej odległości" pomiędzy Berlinem a Moskwą. Powstała wówczas nowa koncepcja polskiej polityki zagranicznej, nazwana "polityką równowagi". Realizowali ją oddani Piłsudskiemu ministrowie spraw zagranicznych - August Zaleski i Józef Beck. 

Paryski pakt Brianda - Kelloga podpisany w 1928 r. i uzupełniający go tzw. Protokół Litwinowa - umożliwiły podjęcie rokowań ze Związkiem Sowieckim. Zakończyły się one podpisaniem 25 lipca 1932 r. polsko - sowieckiego układu o nieagresji, który zobowiazywał obie strony do neutralności w przypadku agresji państw trzecich. Sukces dyplomacji polskiej wzmacniał jej pozycję w rokowanich z Niemcami podjętych zgodnie z zasadami polityki równowagi. 26 stycznia 1934 r. podpisano na 10 lat polsko - niemiecką deklarację o niestosowaniu przemocy we wzajemnych stosunkach. Uzupełniały ją: porozumienie prasowe o wyrzeczenie się agresywnej propagandy i układ o zakończeniu wojny celnej. 5 maja 1934 r. polsko - sowiecki pakt o nieagresji został przedłużony o dalsze 10 lat, a w protokole dodatkowym ZSRR uznał granicę wschodnią Polski. Po śmierci Józefa Piłsudskiego w 1935 r. jego linia polityczna była kontynuowana przez ministra spraw zagranicznych - Józefa Becka.

 

 

DYSKUSJA
user profile image
Agata

12 maja 2018
Dzięki!!!!
user profile image
Gość

20 grudnia 2017
Dziękuję!!!!
Informacje
Autorzy: Stanisław Roszak, Jarosław Kłaczkow
Wydawnictwo: Nowa Era
Rok wydania:
Autor rozwiązania
user profile image

Paulina

44783

Nauczyciel

Ostatnie 7 dni na Odrabiamy w liczbach...
ROZWIĄZALIŚMY0ZADAŃ
zadania
wiadomości
ODPOWIEDZIELIŚMY NA0WIADOMOŚCI
NAPISALIŚCIE0KOMENTARZY
komentarze
... i0razy podziękowaliście
Autorom
Wiedza
Dzielenie pisemne
  1. Zapisujemy dzielną, nad nią kreskę, a obok, po znaku dzielenia, dzielnik. W naszym przykładzie podzielimy liczbę 1834 przez 14, inaczej mówiąc zbadamy ile razy liczba 14 „mieści się” w liczbie 1834.

    dzielenie1
     
  2. Dzielimy pierwszą cyfrę dzielnej przez dzielnik. Jeśli liczba ta jest mniejsza od dzielnika, to bierzemy pierwsze dwie lub więcej cyfr dzielnej i dzielimy przez dzielnik. Inaczej mówiąc, w dzielnej wyznaczamy taką liczbę, którą można podzielić przez dzielnik. Wynik dzielenia zapisujemy nad kreską, a resztę z dzielenia zapisujemy pod spodem (pod dzielną).

    W naszym przykładzie w dzielnej bierzemy liczbę 18 i dzielimy ją przez 14, czyli sprawdzamy ile razy 14 zmieści się w 18. Liczba 14 zmieści się w 18 jeden raz, jedynkę piszemy nad kreską (nad ostatnią cyfrą liczby 18, czyli nad 8). Następnie wykonujemy mnożenie 1•14=14 i wynik 14 wpisujemy pod liczbą 18, oddzielamy kreską i wykonujemy odejmowanie 18-14=4 i wynik 4 zapisujemy pod kreską.
    Opisane postępowanie możemy zapisać następująco: 18÷14=1 reszty 4.

    dzielenie2
     
  3. Do wyniku odejmowania opisanego w punkcie 2, czyli do otrzymanej reszty z dzielenia dopisujemy kolejną cyfrę dzielnej i wykonujemy dzielenie przez dzielnik. Tak jak poprzednio wynik zapisujemy nad kreską, a pod spodem resztę z tego dzielenia.
    W naszym przykładzie wygląda to następująco: do 4 dopisujemy cyfrę 3 (czyli kolejną cyfrę, która znajduje się za liczbą 18) i otrzymujemy liczbę 43, którą dzielimy przez dzielnik 14. Inaczej mówiąc sprawdzamy ile razy 14 zmieści się w 43. Liczba 14 zmieści się w 43 trzy razy, czyli 3 piszemy nad kreską (za 1), a następnie wykonujemy mnożenie 3•14=42i wynik 42 zapisujemy pod liczbą 43, oddzielamy kreską i wykonujemy odejmowanie 43-42=1 i wynik 1 zapisujemy pod kreską.
    Opisane postępowanie możemy zapisać: 43÷14=3 reszty 1.

    dzielenie2
     
  4. Analogicznie jak poprzednio do otrzymanej reszty dopisujemy kolejną cyfrę dzielnej i wykonujemy dzielenie przez dzielnik.
    W naszym przykładzie:
    do 1 dopisujemy ostatnią cyfrę dzielnej, czyli 4. Otrzymujemy liczbę 14, którą dzielimy przez dzielnik 14, w wyniku otrzymujemy 1 i wpisujemy ją nad kreską (po3). Następnie wykonujemy mnożenie 1•14=14 w wynik 14 zapisujemy pod 14, oddzielamy kreską i wykonujemy odejmowanie 14-14=0.
    Opisane postępowanie możemy zapisać 14÷14=1, czyli otrzymaliśmy dzielenie bez reszty, co kończy nasze dzielenie.

    dzielenie3
     
  5. Wynik dzielenia liczby 1834 przez 14 znajduje się nad kreską, czyli otrzymujemy ostatecznie iloraz 1834÷14=131.

Jednostki pola

Jednostki pola służą do określenia pola danej figury, mówią nam ile maksymalnie kwadratów jednostkowych mieści się wewnątrz danej figury.

Jednostką pola może być dowolny kwadrat, jednak najczęściej używane są poniżej przedstawione jednostki pola, które ułatwiają przekazywanie informacji o polach figur:

  • $$1 mm^2$$ (milimetr kwadratowy) → pole kwadratu o boku 1 mm jest równe $$1 mm^2$$
  • $$1 cm^2$$ (centymetr kwadratowy) → pole kwadratu o boku 1 cm jest równe 1 $$cm^2$$
  • $$1 dm^2$$ (decymetr kwadratowy) → pole kwadratu o boku 1 dm jest równe $$1 dm^2$$
  • $$1 m^2 $$(metr kwadratowy) → pole kwadratu o boku 1 m jest równe $$1 m^2$$
  • $$1 km^2$$ (kilometr kwadratowy) → pole kwadratu o boku 1 km jest równe $$1 km^2$$
  • $$1 a$$ (ar) → pole kwadratu o boku 10 m jest równe 100 $$m^2$$
  • $$1 ha$$ (hektar) → pole kwadratu o boku 100 m jest równe 10000 $$m^2$$

Zależności między jednostkami pola:

  • $$1 cm^2 = 100 mm$$; $$1 mm^2 = 0,01 cm^2$$
  • $$1 dm^2 = 100 cm^2 = 10 000 mm^2$$; $$1 cm^2 = 0,01 dm^2$$
  • $$1 m^2 = 100 dm^2 = 10 000 cm^2 = 1 000 000 mm^2$$; $$1 dm^2 = 0,01 m^2$$
  • $$1 km^2 = 1 000 000 m^2 = 10 000 a = 100 ha$$; $$1 ha = 0,01 km^2$$
  • $$1 a = 100 m^2$$; $$1 m^2 = 0,01 a$$
  • $$1 ha = 100 a = 10 000 m^2$$; $$1 a = 0,01 ha$$

Przykłady wyprowadzania powyższych zależności:

  • $$1 cm^2 = 10mm•10mm=100$$ $$mm^2$$
  • $$1 cm^2 = 0,1dm•0,1dm=0,01$$ $$dm^2$$
  • $$1 km^2 = 1000m•1000m=1000000$$ $$m^2$$
Zobacz także
Udostępnij zadanie