Pierwsi rolnicy opuszczali ziemie Bliskiego Wschodu, ponieważ na skutek gwałtownego wzrostu liczby ludności - zaczęło brakować ziemi uprawnej. Osadnikom groził głód. 

Początkowo technika upraw była zbyt prymitywna, aby osady mogły mieć charakter trwały. Po kilku latach użytkowania terenu należało szukać nowego, gdyż ziemie uprawiane bez nawożenia szybko ulegały wyjałowieniu.

Ludzkie gromady wyruszały więc w poszukiwaniu nowych terenów do zasiedlenia. Z czasem, pierwsze obozowiska zmieniały się w zaczątki osad oraz późniejszych miast.