Życie oraz warunki pracy XIX - wiecznych robotników były bardzo trudne. Fabryki mieściły się zwykle w źle oświetlonych, nieogrzewanych i niewietrzonych halach. Maszyny stały ciasno stłoczone. Nie miały osłon, dlatego też często dochodziło do wypadków. Robotnik, któremu maszyna zmiażdżyła rękę, tracił pracę i nie dostawał odszkodowania. Dzień pracy trwał często od 12 do 16 godzin przez 7 dni w tygodniu, płace były bardzo niskie. W fabrykach zatrudniano także kobiety i dzieci, którym płacono jednak znacznie mniej niż mężczyznom. W fabrykach brakowało świeżego powietrza, wewnątrz panował kurz i zaduch. Robotnicy żyli w bardzo ciężkich warunkach, często w nędzy. Rodzina robotnicza gnieździła się często w jedej izbie, tak aby płacić jak najniższy czynsz. Mieszkania miały cienkie ściany, były wilgotne, zimne i brakowało w nim kuchni. Najubożsi zamieszkiwali poddasze oraz suteryny. Czynsz pochłaniał jedną czwartą zarobków rodziny. Za dzień pracy w fabryce można było kupić jedynie dwa bochenki chleba. Złe odżywianie, przepracowanie oraz brak odpowiedniej opieki medycznej powodowały, że robotnicy często chorowali, choroby płuc oraz układu pokarmowego często prowadziły do śmierci.