Oświecenie - to prąd umysłowy i epoka w dziejach kultury polskiej trwająca od drugiej połowy XVIII wieku do pierwszych dekad XIX wieku. Szczytowe osiągnięcia epoki oświecenia przypadają na lata panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego. Oświecenie nazywane było "wiekiem świateł", wynikało to z panującego wówczas przekonania, że działalność oświeconych ludzi odmieni życie społeczeństw. Osiemnastowieczni uczeni i filozofowie podchodzili bardzo krytycznie do utrwalonego wcześniej sposobu postrzegania świata. Według nich, tylko człowiek kierujący się rozumem mógł skutecznie dążyć do postępu, prawdy i szczęścia, a także poznawać świat. Oświeceniowi myśliciele nawoływali do rozwijania matematyki oraz nauk przyrodniczych: fizyki, biologii i chemii. Religię oraz wszelkie formy pobożności traktowali jako niezgodne z rozumem, ponieważ nie były w stanie nieczego udowodnić.