W epoce średniowiecza wsie powstawały najczęściej w pobliżu rzek, jezior oraz stawów. Miały początkowo nieregularną zabudowę i układ pól. Dopiero podczas akcji osadniczej na przełomie XIII i XV wieku zaczęto tworzyć osiedla zgodnie z określonym planem. Ostatecznie, w wyniku kolonizacji na prawie niemieckim ukształtowały się trzy typy wsi - okolnice, owalnice i ulicówki. Średniowieczni chłopi byli biedni, do prac polowych nie zakładali butów, ponieważ kosztowały one wówczas majątek. Zwierzęta hodowlane były małe i chuderlawe. Wsie były niewielkie, najczęściej liczyły nie więcej niż 200 mieszkańców. Chłopi mieszkali w drewnianych domach, przy których wznoszono zagrody: chlew, oborę oraz stodołę. Centrum wsi stanowił owalny plac w pobliżu którego znajdował się drewniany kościół oraz karczma.