Prowadzone do końca XVIII w. wykopaliska archeologiczne w Egipcie miały niewiele wspólnego z badaniami naukowymi. Sytuacja uległa zmianie, gdy na przełomie XVIII i XIX w. do Egiptu dotarła wyprawa wojskowa pod wodzą Napoleona. Wzięli w niej udział również europejscy uczeni, którzy odkryli wiele cennych zabytków. Zaczęto wówczas wykonywać dokładne szkice i opisy odnalezionych przedmiotów oraz budowli. Początkowo trafiały one do prywatnych kolekcji, a także muzeów europejskich w Londynie i Paryżu. Zmieniło się to w połowie XIX w. Od tej pory archeolodzy mogli prowadzić badania tylko za zgodą władz Egiptu. Musieli zgłaszać swoje odkrycia, a także przekazywać część znalezisk do muzeum w Kairze. Grobowiec Tutenchamona odnalazła grupa uczonych w 1922 r. Na jej czele stało dwóch Anglików - Horward Carter i lord Carnarvon. Po blisko dziesięciu latach poszukiwań odkopano wejście do miejsca pochówku władcy. Znajdowało się tam ponad pięć tysięcy bogato zdobionych przedmiotów. Sarkofag faraona wykuto z kamienia. Natomiast ostatnią trumnę, w której złożono mumię władcy, wykonano ze złota.