Kosynierzy stanowili oddziały polskiej piechoty chłopskiej. Podstawą ich uzbrojenia były kosy osadzone na sztorc na drzewcu. Kosynierzy walczyli po raz pierwszy w powstaniu kościuszkowskim w 1794 roku, odnosząc sukcesy, np. w bitwie pod Racławicami.

Kosynierzy walczyli na zasadzie pospolitego ruszenia. Jednostki te, ze względu na improwizowany charakter walk, stosowały metody walki powstańczej i partyzanckiej. Dewizą kosynierów było hasło „Żywią i Bronią”, które umieszczano na powstańczych sztandarach.