Urbanizacja w Polsce po II wojnie światowej wyraźnie wzrosła na skutek odbudowy miast i dynamicznego rozwoju przemysłu. Napływ ludności do miast był bardzo duży, a wskaźnik urbanizacji wzrósł z 34% do 50% z końcem lat 60. XX w. W następnych dekadach dynamika przyrostu ludności miejskiej malała, a w latach 90. XX w. w związku z transformacją gospodarczą (w miastach wzrosło bezrobocie), liczba mieszkańców miast zwiększała się średnio jedynie o 0,1% rocznie. 

Mimo to każdego roku wskaźnik urbanizacji Polski był coraz większy - do roku 2000, kiedy to liczba ludności miast zaczęła się zmniejszać. Było to związane przede wszystkim z przemieszczaniem się ludności miejskiej na wsie położone pod miastem. Wynika to z chęci zamieszkania we własnym domu z ogrodem, z lepszą jakością powietrza oraz mniejszym hałasem. Pozwala sobie na to oczywiście ludność o dosyć wysokim statusie materialnym.