Przykłady obszarów, gdzie warunki przyrodnicze utrudniają rozwój społeczno-gospodarczy:

- Północna część Rosji - obszar Syberii jest skrajnie niekorzystny dla rozwoju społeczno-gospodarczego ze względów przyrodniczych. Panują tam bardzo mroźne zimy ze względu na kontynentalizm klimatu, w ciągu lata natomiast temperatury wzrastają i zaczyna rozmarzać wieloletnia zmarzlina występująca w podłożu. Co sprawia, że budynki zaczynają się zapadać. Dodatkowo na Syberii występują liczne bagna i bardzo szerokie rzeki, które utrudniają rozwój infrastruktury komunikacyjnej.

- Sahara oraz wewnętrzna część Australii (Wielka Pustynia Piaszczysta, Wielka Pustynia Wiktorii) - na obszarach pustynnych głównymi przeszkodami dla rozwoju społeczno-gospodarczego są warunki klimatyczne. Wysokie temperatury w ciągu dnia i niskie w ciągu nocy oraz brak wody utrudniają osadnictwo. Również brak gleb nadających się do wykorzystania rolniczego uniemożliwia zapewnienie odpowiedniej ilości pożywienia dla mieszkańców tych obszarów.

- Wyżyna Tybetańska - bardzo duże wysokości terenu sprawiają, że powietrze jest tam rozrzedzone i funkcjonowanie człowieka jest utrudnione. Jedynie Tybetańczycy są przystosowani do życia w takich warunkach.

- Wysokie góry np. Himalaje, Andy, Kordyliery - ukształtowanie terenu sprawia, że rozwój infrastruktury i osadnictwa jest bardzo kosztowny a czasami niemożliwy. Dodatkowo słabe gleby inicjalne oraz niskie temperatury i krótki okres wegetacyjny sprawiają, że nie są to odpowiednie warunki do rozwoju osadnictwa.