15 tysięcy lat temu następowało stopniowe przesuwanie się na północ stref roślinnych, co było związane z ocieplaniem się klimatu. Największe zmiany w szacie roślinnej następują w Europie Środkowej od około 8 tysięcy lat. Związane było początkowo z rozpoczęciem prowadzenia osiadłego trybu życia przez człowieka. Powodowało to konieczność wycinania fragmentów pierwotnego lasu, aby zrobić miejsce na domostwa. Z czasem pojawiła się potrzeba wycinania coraz większych powierzchni leśnych w związku z koniecznością uprawiania roli i produkcji pierwszych zwierząt. Również skład gatunkowy lasów się zmieniał, gdyż malał udział wiązu i jesionu, które były wykorzystywane do karmienia zwierząt, a pojawiało się coraz więcej dębu oraz leszczyny, które korzystały z coraz większej ilości światła docierającego do leśnego podłoża. 

Pod tworzenie pól uprawnych najczęściej wykorzystywano grunty znajdujące się pod lasami liściastymi, pod którymi znajdowały się stosunkowo żyzne gleby brunatne i płowe. W związku z tym malała ogólna powierzchnia właśnie lasów tego typu. W końcu, wraz z wprowadzeniem narzędzi żelaznych w średniowieczu praktycznie cała Europa Środkowa została już dostosowana do potrzeb rozwoju rolnictwa.

W ostatnich latach jednak świadomość ekologiczna wielu społeczeństw Europy Środkowej wzrasta, co prowadzi do prób odnowy naturalnych kompleksów roślinnych. O poprawie sytuacji w tym zakresie świadczy chociażby wzrost wskaźnika lesistości w Polsce.