W erze paleozoicznej rozkład mórz i lądów był zupełnie inny niż dzisiaj. Wiele współczesnych obszarów lądowych było wówczas objętych zalewem morza. Na dnie mórz, podobnie jak dzisiaj, zachodziła akumulacja. W karbonie, w waunkach gorącego, wilgotnego klimatu na części obszarów dochodziło do stopniowego wycofywania się morza. Na granicy morza i lądu, na nizinach nadmorskich tworzyły się liczne obszary bagienne, a wspomniany gorący klimat sprzyjał rozwojowi na ich terenie drzewiastym paprociom, skrzypom i widłakom. Ich obumarłe szczątki akumulowały się na dnie obszarów bagiennych, gdzie z czasem tworzyła się narastająca warstwa torfu. Tereny te w dalszym okresie ulegały zapadaniu, a wspomniane torfowiska były zasypywane materiałem mineralnym przynoszonym przez np. rzeki. Pod wpływem nacisku warstw nadległych, złoża torfu stopniowo przekształcały się w węgiel brunatny, a następnie w węgiel kamienny. W skutek powtarzających się cykli powstawania warstw torfu oraz osadów mineralnych powstały liczne pokłady węgla kamiennego poprzedzielane warstwami tzw. skał płonnych.