Woda opadowa, połączona z dwutlenekiem węgla, spada na odsłonięte powierzchnie skał węglanowych. Następnie zachodzi reakcja chemiczna, prowadząca do powolnego rozpuszczania powierzchni skał. W wyniku tego powstaje urozmaicona rzeźba terenu. Zaliczamy do niej m.in. liczne zagłębienia, żłobki krasowe (rowki i bruzdy, którymi spływa woda) i lejki krasowe, które często mają bezpośrednie połączenie z jaskinią przez tzw. studnię krasową. Na obszarach, gdzie obecne są zjawiska krasowe często zdarza się, że woda płynąca zanika pod jej powierzchnią - takie miejsca nazywamy ponorami. Miejsca jej wypływu z kolei zwią się wywierzyskami. Jeżeli na danym terenie osady wapienne nie są wypłukiwane równomiernie, co często się zdarza, pozostają w krajobrazie pojedyncze wzniesienia, które nazywamy ostańcami krasowymi lub mogotami.