Wzór opisujący zależność długości fali na siatce dyfrakcyjnej ma postać:
gdzie:
- długość fali padającej na siatkę dyfrakcyjną,
- współczynnik siatki,
- kąt padania prążka na ekran,
- numer prążka interferencyjnego.
Wówczas sinus kąta padania będzie miał postać:
Wiemy, że:

Sinus kąta padania możemy opisać za pomocą funkcji trygonometrycznych i twierdzenia Pitagorasa:
gdzie:
- odległość między zerowym, a n-tym prążkiem dyfrakcyjnym,
- odległość siatki dyfrakcyjnej od ekranu.
Przyjmijmy, że:
Wówczas otrzymujemy, że:
Wyznaczmy odległość pomiędzy zerowym, a pierwszym prążkiem dyfrakcyjnym porównując zależności na sinusy kąta α:
Wymnażamy na krzyż:
Następnie zwiększamy stałą siatki dyfrakcyjnej o k:
Wówczas odległość pomiędzy pierwszym i zerowym prążkiem będzie wynosiła:
Zauważmy, że:
Wówczas:
Oznacza to, że wraz ze wzrostem stałej siatki dyfrakcyjnej zmniejsza się odległość pomiędzy prążkami dyfrakcyjnymi, a zerowym prążkiem. Oznacza to, że prążki zagęszczą się na ekranie i będą położone bliżej zerowego prążka.
Ewelina Wysopal
Nauczycielka fizyki
Zobacz lekcje, które wyjaśnią temat krok po kroku:
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

