Złącze niespolaryzowane n-p składa się z półprzewodnika typu n (nośnikami prądu elektrycznego są elektrony) i półprzewodnika typu p (nośnikami prądu elektrycznego są dziury). Między półprzewodnikami typu n i p tworzy się warstwa zaporowa (obszar zubożony), w wyniku rekombinacji elektronów z dziurami. Elektrony i dziury rekombinują tylko w pewnej części wspólnej złącza n-p, ponieważ dalszą rekombinację uniemożliwia im pole elektryczne istniejące w każdej części półprzewodnika.

Po podłączeniu do złącza zewnętrznego napięcia (odpowiednio dużego np. powyżej 0,7 V), tak, że biegun dodatni jest podłączony do półprzewodnika p, a biegun ujemny do półprzewodnika n nośniki prądu będą mogły przepłynąć przez warstwę zaporową i w obwodzie popłynie prąd. 

Jeżeli biegun dodatni zasilania byłby podłączony do półprzewodnika n, a ujemny do półprzewodnika p, to elektrony i dziury odpłyną ze złącza n-p, a warstwa zubożona poszerzy się. W obwodzie będzie płynął bardzo słaby prąd elektryczny.

W praktyce otrzymujemy materiał przewodzący prąd elektryczny tylko w jednym kierunku.