Uzasadnienie:
Pierwszy od lewej rysunek możemy pominąć, ponieważ wpisane są tam wartości.
Na drugim od lewej rysunku mamy kąt padania większy od kąta załamania, czyli światło pada z ośrodka rzadszego do gęstszego optycznie.
Oznacza to, że zgodnie z prawem Snelliusa stosunek sinusa kąta padania do sinusa kąta załamania jest jak wartość prędkości światła w ośrodku, w którym fala pada do ośrodka, w którym fala się załamuje:
W tym przypadku światło pada z powietrza do pewnego, nieznanego nam ośrodka. Zatem możemy zapisać równanie wynikające z prawa Snelliusa w następujący sposób:
Zatem drugim ośrodkiem jest szkło.
Na trzecim rysunku mamy podane tylko kąty, ale nie wiemy nic o ośrodkach.
Kąt padania jest mniejszy od kąta załamania, czyli światło pada z ośrodka gęstszego optycznie do ośrodka rzadszego optycznie. Oznacza to, że prędkość światła w ośrodku padania jest mniejsza niż w ośrodku załamania. Zauważmy, że kąty spełniają zależność:
Sprawdźmy możliwe sytuacje:
Najbardziej przybliżone ilorazy otrzymujemy dla przejścia światła ze szkła do powietrza:
Na czwartym rysunku również podane mamy tylko kąty.
W tym przypadku kąt padania jest większy od kąta załamania, czyli światło poda z ośrodka rzadszego optycznie do ośrodka gęstszego optycznie. Oznacza to, że prędkość światła w ośrodku padania jest większa niż w ośrodku załamania. Zauważmy, że kąty spełniają zależność:
Sprawdźmy możliwe sytuacje:
Najbardziej przybliżone ilorazy otrzymujemy dla przejścia światła z wody do szkła:
Odpowiedź:
Uzupełniamy rysunki:

Ewelina Wysopal
Nauczycielka fizyki
Zobacz lekcje, które wyjaśnią temat krok po kroku:
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

