Dane:
Rozwiązując to zadanie skorzystamy również z:
▶ stałej Plancka: ,
▶ wartości prędkości światła w próżni: ,
▶ masy spoczynkowej elektronu: .
Szukane:
Rozwiązanie:
Naszym celem jest obliczenie pracy wyjścia elektronów z katody fotokomórki. Wiemy, że prąd płynie w fotokomórce na skutek wybijania elektronów z katody przez fotony. Zjawisko to nazywa się efekt fotoelektrycznym zewnętrznym i opisuje go równanie:
gdzie:
- energia padających na metal fotonów,
- praca wyjścia (energia niezbędna do uwolnienia elektronu z metalu),
- energia kinetyczna uzyskana przez wybity elektron.
Chcemy wyznaczyć wartość pracy wyjścia, więc możemy przekształcić powyższe równanie:
Wiemy, że energia fotonu jest związana z długością fali wzorem:
gdzie:
- stała Plancka,
- wartość prędkości światła,
- długość fali padającego promieniowania.
Po wybiciu elektronu posiada on również energię kinetyczną, jednak poruszając się w polu elektrycznym elektron wytraca tę energię, ponieważ wykonuje on prace przeciw polu. Ta praca jest dana wzorem:
gdzie:
- praca wykonana przeciw polu elektrycznemu,
- wartość przenoszonego ładunku,
- napięcie pola elektrycznego.
Jeżeli elektron po wybiciu z atomu nie ma dostatecznej energii, aby wykonać tę pracę, nie dotrze do anody, a co za tym idzie - prąd nie popłynie. Napięcie, które pozwala zatrzymać taki elektron, nazywamy napięciem hamowania. Z poniższego wykresu możemy odczytać tę wartość - jest to napięcie, dla którego natężenie prądu wynosi 0.

Jak widzimy na wykresie powyżej napięcie hamowania wynosi:
W tym zadaniu rozpatrujemy pracę elektronu wybitego z katody, gdy napięcie w fotokomórce jest napięciem hamowania, więc możemy zapisać:
gdzie:
- wartość ładunku elementarnego,
- napięcie hamowania.
Wiemy, że dla napięcia hamowania energia kinetyczna będzie równa tej pracy, więc możemy zapisać:
Podstawiając wzory na energię kinetyczną oraz energię fotonu do równania na pracę wyjścia otrzymujemy:
Podstawiamy dane liczbowe do wzoru:
Odpowiedź: Praca wyjścia z elektronów katody .
Naszym celem jest wyznaczenie warunku, jaki musi spełniać światło, aby spowodować efekt fotoelektryczny. W poprzednim podpunkcie skorzystaliśmy z równania opisującego to zjawisko. Wynikało z niego, że energia fotonu jest równa sumie pracy wyjścia oraz energii kinetycznej wybitego elektronu. Chcemy, aby doszło jedynie do wybicia elektronu, więc przyjmujemy, że nie ma on energii kinetycznej. Wówczas możemy zapisać:
Jest to minimalna ilość energii, jaką musi mieć foton, więc efekt zajdzie również gdy ta energia jest większa - nadwyżka energii zostanie zamieniona na energię kinetyczną. Uwzględniając tę informację możemy zapisać:
W poprzednim podpunkcie skorzystaliśmy również ze wzoru na energie fotonu, który tutaj również możemy zastosować. Po podstawieniu otrzymujemy:
Ponieważ po lewej stronie jedynie lambda jest wielkością związana z falą światła, a pozostałe to stałe fizyczne to możemy przekształcić tę nierówność:
Uzasadnienie:
Naszym celem jest określenie, jak będzie poruszał się elektron wewnątrz fotokomórki. Wiemy, że pomiędzy katodą a anodą występuje pole elektryczne, a linie tego pola są skierowane od anody do katody. Na dodatni ładunek działa wówczas siła elektrostatyczna o zwrocie zgodnym ze zwrotem linii pola. Ponieważ cząstką rozpatrywaną w tym zadaniu jest elektron, siła działa w przeciwnym kierunku niż linie pola - ze względu na jego ujemny ładunek. Jest to jedyna siła działająca na elektron, więc elektron będzie przyspieszał zgodnie z jej zwrotem.
Elektron zbliża się do anody, więc wartość natężenie pola elektrycznego rośnie. W związku z tym wartość siły działającej na elektron rośnie, więc również jego przyspieszenie.
Odpowiedź:
Elektron porusza się ruchem niejednostajnie przyspieszonym w stronę anody. Tor elektronu oraz siłę elektrostatyczną na niego działającą zaznaczono na rysunku poniżej.

Ewelina Wysopal
Nauczycielka fizyki
Zobacz lekcje, które wyjaśnią temat krok po kroku:
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

