Kartezjusz, czyli René Descartes, jest uważany za ojca nowożytnej filozofii. Jego myśl była głęboko zakorzeniona w sceptycyzmie metodologicznym, co oznaczało, że wątpił we wszystko, co nie mogło zostać uznane za absolutnie pewne. Na tej podstawie sformułował swoją najsłynniejszą maksymę: Cogito, ergo sum („Myślę, więc jestem”). Uważał, że jedynym niepodważalnym faktem jest to, że wątpiący podmiot istnieje, ponieważ samo wątpienie zakłada istnienie myślącego podmiotu.

Kartezjusz rozwijał także dualizm, czyli koncepcję, według której rzeczywistość składa się z dwóch odrębnych substancji: myśli (umysłu) i materii (ciała). Umysł, jako substancja myśląca, jest niematerialny i niezależny od świata fizycznego, podczas gdy ciało jest materialne i działa według praw przyrody. Uznawał Boga za gwaranta prawdy i ładu we wszechświecie - twierdził, że tylko istnienie doskonałej istoty mogłoby zapewnić nam pewność w postrzeganiu świata.

W sferze epistemologii Kartezjusz uważał, że wiedza powinna być oparta na jasnych i wyraźnych ideach, które są dane bezpośrednio umysłowi, a metoda dedukcyjna - wzorowana na matematyce - pozwala dojść do niepodważalnych prawd. W ten sposób położył fundamenty pod nowoczesną naukę, zachęcając do używania rozumu jako narzędzia do odkrywania rzeczywistości. Nazywamy go więc reprezentantem racjonalizmu.