Podczas gdy Platon szukał prawdy o rzeczywistości w ponadczasowych i niezmiennych ideach, które uważał za byty ogólne, to Arystoteles utrzymywał, w przeciwieństwie do swojego mistrza, że forma może bytować tylko w rzeczach, ucieleśniając się w materii. Platon skupiał się na poznaniu nieruchomych i wiecznych idei, całkowicie oddzielonych od przekształcającej się materii. Natomiast Arystoteles uznał, że człowiek może poznawać jedynie konkretne materialne przedmioty i zjawiska, a w procesach poznawczych powinien zaczynać od obserwacji i zmysłowych doświadczeń, z których wyniki powinien uogólniać. Arystoteles odrzucił zatem platoński idealizm i skierował uwagę na świat znajdujący się wokół nas i w polu naszego doświadczenia zmysłowego, stąd jego stanowisko nazywa się realizmem metafizycznym.