Anaksymander z Miletu (ok. 610-ok.547 p.n.e.) zaliczany jest do grona tzw. jońskich filozofów przyrody. Dociekał, co jest praprzyczyną wszystkich bytów i najbardziej podstawowym budulcem rzeczywistości, a zarazem prasubstancją, z której wszystko powstaje. Jego refleksja filozoficzna koncentrowała się więc wokół problemu znalezienia arché.

Filozof ten uznał, że arché świata jest bezkres, czyli nieokreślona nieskończoność. Stwierdził bowiem, że woda jest zbyt konkretna, by stanowić prazasadę. Co prawda bezkres, zdaniem Anaksymandra, był substancją materialną, ale nieskończoną, odwieczną i ostateczną, niedostrzegalną zmysłowo, a także niezależną od czasu i przestrzeni. Sam bezkres był nieokreślony jakościowo, jednak na zasadzie rozłączania się przeciwieństw miały się z niego wyłaniać wszelkie obiekty. W nim też, złączając się ze sobą, miały się „roztapiać”.

Dodatkowo, zainteresowania przyrodnicze Anaksymandra, jak się przypuszcza, zaowocowały opracowaniem przez niego pierwszej w dziejach mapy świata. Anaksymander sądził, że gwiazdy krążą wokół Gwiazdy Polarnej, a Ziemia ma powierzchnię zakrzywioną (w kierunku północno-południowym) i przypomina kształtem walec oraz „pływa” w przestrzeni.

Należy dodać, że Anaksymander jako jeden z pierwszych dopuszczał możliwość istnienia nieskończenie wielu światów. Było to konsekwencją jego koncepcji bezkresu. Skoro bezkres jest czymś nieskończonym, to może się z niego rodzić nieskończona ilość światów.