Etyka Arystotelesa, nazywana często etyką „złotego środka”, bazuje na pojęciu dobra. Przy czym etyka to dla Arystotelesa dziedzina praktyczna, a nie tylko teoretyczna. Chodzi w niej o to, aby przede wszystkim wcielać w życie dobro, a nie tylko je poznawać. Dobro, zdaniem Arystotelesa, jest celem ludzkich działań. Przy czym istnieje też dobro najwyższe, będące celem wszystkich ludzkich zamierzeń i dążeń, a dobrem takim jest szczęście. Można je osiągnąć nie poprzez przyjemność, ale poprzez podejmowanie poważnych życiowych wysiłków i życie rozumne, uczciwe i sprawiedliwe, wypełnione różnorodnymi aktywnościami. Przy czym osiągnięcie szczęścia, zdaniem realistycznie zorientowanego Arystotelesa, możliwe jest poprzez urzeczywistnianie nie tylko dóbr duchowych, ale też zewnętrznych i cielesnych. W osiągnięciu szczęścia - zdaniem Arystotelesa - pomagają więc czynniki takie, jak na przykład zdrowie, pieniądze, użyteczne przedmioty czy posiadanie komfortowego mieszkania. Aczkolwiek, za czym opowiadał się Arystoteles, najcenniejsze i najtrwalsze są dobra duchowe - w tym mądrość, wiedza czy męstwo.

Charakterystyczna dla Arystotelesa była etyka „złotego środka”, zalecająca unikanie skrajności. Zgodnie z etyczną regułą „złotego środka” może działać ten, kto posiadł cnotę, czyli stałą dyspozycję do działania moralnie godziwego, unikającego zarówno niedomiaru, jak i nadmiaru w podejmowanych czynach. Do najważniejszych cnót etycznych Arystoteles zaliczył: męstwo, umiarkowanie, wspaniałomyślność, dumę, prawdomówność, sprawiedliwość i przyjaźń. Wskazał też cnoty intelektualne, związane z nauką i filozofią, takie jak mądrość i roztropność.