Schronienie, które poleca autor tekstu (czyli Marek Aureliusz), to myślące „ja”, a dokładniej jego wnętrze - dusza ludzka. Do owego schronienia można się dostać poprzez zachowywanie wewnętrznego spokoju i niewzruszoności na zmienne okoliczności zewnętrzne, zwłaszcza zaś za sprawą uświadomienia sobie kruchości i nietrwałości świata materialnego i struktur społecznych.