Dwa historyczne przykłady nieuznawania prawa do wolnej wypowiedzi:

• funkcjonowanie cenzury w państwach totalitarnych (cenzurą jest odgórna kontrola publikacji, przedsięwzięć artystycznych i przekazów medialnych przed zaprezentowaniem ich społeczeństwu, aby zapobiec przekazywaniu za ich pośrednictwem treści, na które nie godzi się ten, kto zarządza cenzurę, czyli najczęściej sprawujący zwierzchnią władzę w państwie),
• makkartyzm w Stanach Zjednoczonych (lata 50-te XX wieku), kiedy w czasie tzw. „czerwonej paniki” wolność słowa była mocno ograniczana w związku z obawami przed komunizmem - senator Joseph McCarthy prowadził wówczas agresywne dochodzenia przeciwko osobom podejrzewanym o sympatyzowanie z komunizmem, często na podstawie niewielkich dowodów lub plotek, a ludzie z branży filmowej, akademickiej oraz wielu innych, którzy wyrażali poglądy uznawane za lewicowe, byli przesłuchiwani, tracili pracę, a niekiedy trafiali do więzienia, zaś specjalnie powołane komisje prowadziły śledztwa, które w praktyce tłumiły wolność wypowiedzi i prowadziły do samocenzury w obawie przed represjami.