Cnota moralna, czyli dzielność lub doskonałość moralna, to w rozumieniu Arystotelesa trwała dyspozycja do rozsądnego wybierania średniej miary, tzn. rozwiązania umiarkowanego, między dwiema skrajnościami. Innymi słowy, jest to pozytywna sprawność moralna, która powoduje, że człowiek łatwo, energicznie i sprawnie działa stosownie do właściwego czasu, z właściwych przyczyn, wobec właściwych osób, we właściwym celu i we właściwy sposób.

Człowiek cnotliwy nie jest pozbawiony emocji i namiętności, a w związku z tym przeżywa czasami dylematy moralne i życiowe rozterki, ale nabyta przez niego sprawność moralna (cnota) sprawia, że w sposób racjonalny jest w stanie im sprostać. Jego emocje i namiętności są zatem okiełznane przez nakazy rozumu.