Jeśli argumentacja jest poprawna materialnie, to oznacza, że w będącym jej podstawą wnioskowaniu wszystkie przesłanki są prawdziwe, czyli stwierdzają stan faktyczny, trafnie (adekwatnie) go opisując.

W interesującym nas wnioskowaniu Sokratesa filozof ten przekonuje, że nie może psuć młodzieży umyślnie, bo gdyby psuł młodzież, to później zdeprawowane takim działaniem jednostki szkodziłyby i jemu, a nikt nie może świadomie i celowo, tj. umyślnie, szkodzić samemu sobie.

Przesłanki we wnioskowaniu Sokratesa odnoszą się więc do pewnego stanowiska psychologicznego, w którym stwierdza się, że człowiek nie może umyślnie sam sobie szkodzić. Innymi słowy, świadomie, intencjonalnie i celowo jednostka może zabiegać tylko o swoje dobro. Jeśli ludzie faktycznie tak właśnie funkcjonują, to argumentacja Sokratesa jest poprawna materialnie. Jednak spostrzeżenia ludzi odnośnie tego, czy faktycznie tak właśnie jest, mogą się różnić.