W wizjach poetyckich i literackich, nawiązujących na przykład do wątków z mitologii greckiej, bogowie są przedstawiani na wzór ludzi, aczkolwiek przydaje się im większą siłę i nieśmiertelność. Jednak poza tym przedstawiają wiele cech typowo ludzkich. Przykładowo, głosi się więc w ich kontekście, że posiadają ciało, bywają kapryśni, gniewają się lub doznają radości. Tego typu wyobrażenia bogów można nazwać antropomorficznymi.

Natomiast w filozofii rozważa się Boga jako Absolut, tzn. jako byt pierwotny, stojący u podstaw rzeczywistości, kształtujący świat i wszystkie rzeczy w nim, nadający jego funkcjonowaniu określone prawidłowości, a niekiedy, jak na przykład w filozofii chrześcijańskiej, mający moc stwarzania rzeczy z niczego (creatio ex nihilo). Tego typu rozumienie Boga-Absolutu jest wysoce abstrakcyjne, unika się w nim metafor i obrazowych porównań. Z reguły w filozoficznych ujęciach Boga podkreśla się, że jest On bytem znacząco różnym od wszystkiego, co znamy z doświadczenia. Często akcentuje się wobec tego to, że Bóg jest bytem prostym (niezłożonym), niematerialnym, niezmiennym, wiecznym i koniecznym.