W przytoczonym tekście Lukrecjusza można znaleźć wiele nawiązań do myśli filozoficzno-etycznej Epikura. Lukrecjusz był filozofem eklektycznym, co oznaczało, że swoje stanowisko filozoficzne budował na podstawie nawiązań do różnych nurtów myślowych. Jednak kontynuował przede wszystkim atomizm Demokryta i teorię szczęścia Epikura.

Do propagowania przez Epikura zabiegania przede wszystkim o nieobecność w życiu jednostki cierpienia i osiągnięcie spokoju ducha nawiązuje ten oto fragment tekstu Lukrecjusza:

• „Jakże nie wiedzieć tego, o co natura woła:/Aby nie pragnąć więcej, jak tylko tego, by ciało/Cierpienia nijakiego ni bólu nie zaznało,/A duch, od lęku wolny, doświadczał miłych wrażeń”.

Do poglądów Epikura na naturę bogów nawiązuje następujący fragment tekstu Lukrecjusza:

• „Również uwierzyć trudno, aby bogowie święci/Mieli siedziby w jakiejś naszego świata części./Zwiewna natura bogów, z dala od zmysłów stojąc,/Ledwie naszym umysłem chwycić się da i pojąć”.

Do atomizmu (materializmu) Epikura, korzeniami sięgającego deterministycznej i atomistycznej filozofii Demokryta nawiązuje ten oto fragment:

• „Ten wywód już tłumaczy, że równie duch, jak dusza/Cielesnej są natury”.

Epikurejskie poglądy na temat właściwego dla człowieka stosunku do śmierci oddaje ten fragment z poematu Lukrecjusza:

• „Czemuż więc bać się śmierci? Cios żaden nie ugodzi/Tego, kogo już nie ma”.