Epikurejski hedonizm jest teorią etyczną, która głosi, że przyjemność jest podstawowym i najważniejszym dobrem, w związku czym powinna być naczelnym bodźcem dla ludzkiego działania. Jednak Epikur zaznaczał, że przyjemności, o jaką mu chodzi, nie należy utożsamiać z chwilowym uniesieniem ani rozkoszą w sensie czysto zmysłowym. Wyżej cenił on bowiem umiarkowane korzystanie z przyjemności, wiodące do trwałego stanu zadowolenia, a w konsekwencji - szczęścia. Epikurejski hedonizm odznaczał się więc umiarkowaniem, zalecając korzystanie przede wszystkim z przyjemności naturalnych i koniecznych, przedkładając jednocześnie przyjemności duchowe nad zmysłowe.