John Henry Newman uważał, że wiara i rozum nie są sprzeczne, lecz się uzupełniają. Podkreślał, że człowiek dochodzi do prawdy nie tylko przez logiczne rozumowanie, ale także przez sumienie, które uznawał za wewnętrzny głos Boga. Szczególną wagę przywiązywał do rozwoju doktryny - jego zdaniem prawda objawiona rozwija się bowiem w toku historii Kościoła, nie zmieniając swojej istoty, ale dojrzewając w jej pogłębianym stale zrozumieniu. Newman łączył głęboką duchowość z racjonalną refleksją, widząc w wierze drogę do pełni poznania i sensu życia.