Sokrates nie pozostawił po sobie żadnych pism, a filozofując, preferował żywy dialog. Dlatego poglądy Sokratesa odtwarza się dziś na podstawie tego, co przekazali na ich temat inni myśliciele, w szczególności jeden z jego uczniów, tj. Platon.

Twierdzi się przy tym, że Platon mógł w pewnym zakresie zniekształcić poglądy swojego mistrza, w związku z czym w jego dialogach zaprezentowane zostały nie tyle autentyczne myśli Sokratesa, co raczej wizja Sokratesa i jego poglądów w interpretacji Platona.

Przypuszcza się też, że Platon w swoich dialogach, posługując się postacią Sokratesa, częstokroć prezentował swoje własne stanowisko. Mogło tak być, na przykład, przez wzgląd na to, że Platon, wprowadzając do swoich dialogów popularną postać Sokratesa, pragnął uatrakcyjnić swój przekaz. Ponadto, mogło być też tak, że chciał swój przekaz uwiarygodnić, a także wzmocnić w czytelniku przekonanie, iż to, co się w dialogach głosi, jest przekazem rzetelnym i obiektywnym. Czytelnik odnosi bowiem wrażenie, że w dialogach wypowiada się nie tyle sam Platon, co inne osoby, głosząc pewne tezy jak gdyby niezależnie od Platona. On sam zaś staje się jak gdyby tym, który jest „kronikarzem” filozoficznych debat na różne tematy. Do postaci Sokratesa, symbolizującej godnego zaufania mędrca, w dialogach Platona należało często wypowiedzenie decydującego, najważniejszego poglądu.