Na podstawie przytoczonego fragmentu tekstu należy stwierdzić, że  Edmund Husserl zgadza się z Kartezjuszem co do zasadności samej idei i potrzeby przeprowadzenia tzw. metodycznego wątpienia. Podobnie jak Kartezjusz, Husserl szuka sposobu na ugruntowanie wiedzy pewnej. I Kartezjusz, i Husserl chcą znaleźć niepowątpiewalny punkt wyjścia filozofii, aby móc oprzeć ją na niewzruszonych podstawach. Husserl twierdzi jednak, że w wątpieniu trzeba być jeszcze bardziej radykalnym niż Kartezjusz. Tzn. niemiecki filozof sugeruje, że należy również powątpiewać w samą metodę dochodzenia do tego, co pewne, jak też odrzucić założenie, iż wiedza pewna powinna się opierać na dedukcji z aksjomatów i wzorować się na geometrii. Nie wolno ponadto, jak uważa Husserl, zakładać nawet tego, że oparcie wiedzy na pewnych podstawach jest wykonalne.