Opisany w przytoczonym fragmencie tekstu przez Sørena Kierkegaarda stan polega na rozdarciu wewnętrznym człowieka. Filozof opisuje zasadniczo negatywne przeżycia, związane z poczuciem niespełnienia, smutku i niemożności osiągnięcia szczęścia. Kierkegaard opisuje człowieka, odnosząc analizę również do samego siebie, który próbuje różnych opcji, lecz żadna nie może ukoić jego duszy. Życie jest dla niego gorzkie, męczące i przepełnione rozczarowaniem.

Przyczyną tego stanu jest nieodłączny od życia ludzkiego lęk. Nie jest to lęk przed czymś konkretnym, lecz raczej niepokój wywoływany ontologicznym rozdarciem wewnętrznym człowieka, który z jednej strony jest ukierunkowany na zaspokajanie potrzeb zmysłowych, a z drugiej strony, dąży do sprostania temu, co wiąże się ze sferą duchową. Człowiek, zdaniem Kierkegaarda, żyje jak gdyby w dwóch światach jednocześnie, tj. w świecie zmysłowości i w świecie ducha, ale w żadnym z nich nie czuje się w pełni sobą, dlatego nie może odnaleźć w życiu szczęścia i spełnienia.