Dla poglądów filozofów egzystencjalistycznych charakterystyczne jest podkreślanie absurdalności wrzucenia w świat człowieka. Jednostka ludzka, zdaniem egzystencjalistów, skazana jest na ciągłe odczuwanie trwogi. Szczęście jest dla niej na dłuższą metę nie do osiągnięcia. Ludzkie życie trwa w obliczu lęku i poczucia absurdu. Człowiek nie jest w stanie odnaleźć odpowiedzi na nurtujące go pytania wagi egzystencjalnej, a bytowanie w świecie wydaje się mu czymś przypadkowym. Dlatego, podobnie jak Grzegorz (bohater przytoczonego fragmentu tekstu), niektórzy filozofowie egzystencjalistyczni mogliby stwierdzić, że sam fakt, iż się żyje jest wystarczającym powodem do upijania się. Upijanie się chwilowo stępia bowiem ludzką świadomość i daje iluzję ucieczki od trosk.