Według Edmunda Burke’a, umowa społeczna polega na rozpowszechnieniu w społeczeństwie przekonania, że państwo jest tworem szczególnego rodzaju, do którego należy się odnosić z wyjątkowym respektem, ponieważ w ramach państwa możliwe są wszelkie aktywności cywilizowanych ludzi, w tym rozwój przemysłu, nauki i sztuki. Umowa społeczna w założeniach Burke’a wiąże się z uznaniem, że państwo to wspólnota łącząca tych, którzy żyją aktualnie, z tymi, którzy żyli w przeszłości oraz z tymi, którzy nadejdą w przyszłości. Zgodnie z umową społeczną w wydaniu Burke’a, współcześni nie mają więc prawa zawłaszczać państwa i jego instytucji, w szczególności zaś nie mogą trwonić egoistycznie jego zasobów, ponieważ mają niepisane zobowiązania wobec przodków i potomków.

W koncepcji umowy społecznej Burke’a podkreśla się rolę więzi wspólnotowych. Państwo dla Burke’a jest metafizyczną wspólnotą wszystkich pokoleń, zarówno obecnych, jak i przeszłych oraz przyszłych. Tymczasem w innych koncepcjach umowy społecznej, zwłaszcza liberalnych, wywodzących się od Thomasa Hobbesa i Johna Locke’a, podkreśla się, że powołanie państwa jest czymś, co ma służyć zabezpieczeniu ważnych interesów jednostki, przede wszystkim jej życia, zdrowia i majątku. W liberalnych modelach umowy społecznej zakłada się bowiem, że państwo jest potrzebne, aby ograniczać samowolę jednostki zagrażającą dobru innych jednostek.